Actueel

Vincent van Amsterdam (35) leerde op jonge leeftijd accordeonspelen van zijn vader, musicus en accordeondocent Evert van Amsterdam. In het ouderlijk huis in Haarlem-Noord waren meerdere muziekinstrumenten aanwezig. “Voor mij was de accordeon een vanzelfsprekend instrument. Op 6 jarige leeftijd vroeg ik of mijn vader mij het accordeonspelen wilde leren. Dat ging spelenderwijs. Het instrument werd mijn ingang tot muziek.” Als tienjarige deed hij al mee aan het Nationaal Accordeon Concours. “Ik had helemaal niet door hoe goed ik was. Mijn ouders hebben me niet op het schild gehesen.” Vincent studeerde klassiek accordeon aan het conservatorium in Tilburg en won onder meer het Prinses Christina Concours, het Nationaal Accordeon Concours en de Dutch Classical Talent Award. De accordeonist is gefascineerd door zijn instrument, de expressiviteit ervan, van heel hard naar zacht en van venijnig naar zalvend. “Die extremen tref je vooral in de klassieke muziek. Ik vind het polyfonische van de accordeon mooi en ook dat je jezelf kan begeleiden, bijna als een orkest.” Afgelopen januari ontving Vincent als eerste accordeonist de Nederlandse Muziekprijs. De prijs geldt als erkenning voor de klassiek accordeon, meent hij. “Het is geweldig dat accordeonisten nu ook op deze manier vertegenwoordigd zijn in de klassieke muziek”, vertelt hij TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Ronald Knapp, Hugo Thomassen en Maurice Lammerts van Bueren)

Muziek hoorde bij de opvoeding van Marcel Baudet. In het ouderlijk huis klonk altijd klassieke muziek. Zijn vader speelde cello en piano in amateurkwartetten, zijn oudere broer speelde viool en zijn moeder zong. Rond zijn vijfde jaar begon Marcel met cellospelen, na enkele jaren stapte hij over op de piano. “Het was bij ons vanzelfsprekend dat alle kinderen een instrument bespeelden.” Marcel (74) is ruim veertig jaar als pianodocent werkzaam geweest. Hij heeft als hoofdvakdocent aan zowel het Koninklijk Conservatorium als het Conservatorium in Amsterdam gewerkt, en doceerde aan de Yehudi Menuhin School in het Verenigd Koninkrijk. In 1999 richtte hij de Young Pianist Foundation (YPF) op, een toonaangevende organisatie voor jonge, talentvolle pianisten. “Muziek doceren is een missie voor mij, het voelt als een roeping.” Begin maart lanceerde Marcel zijn boek ‘Pianogeheimen’. Hij interviewde achttien meesterpianisten uit binnen- en buitenland over musiceren, interpreteren, studeren en lesgeven. “Het boek is onderdeel van het delen van het vak. De meeste geïnterviewden zijn inmiddels overleden, voor het vak maakt dat geen verschil. Alle besproken onderwerpen zijn tijdloos. Ik vond het belangrijk om dat vast te leggen als educatie voor jonge pianotalenten, maar ook voor muziekliefhebbers, pianoliefhebbers en jonge pianodocenten.” TEXTSTUDIO interviewde Marcel in opdracht van HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)

Martine de Ruiter (51) staat in een overall vol verfspetters in het gangetje naast haar huis in Santpoort-Zuid. Ze wenkt. “Mijn atelier is in de tuin.” In de werkruimte staat onder het dakraam een ezel met daarop een groot werk. Zo pal in het daglicht spat de oranje, rode en gele verf van het doek. De kunstenaar maakt kleurrijk, geabstraheerd, expressionistisch werk. Het lijken bloemen in een veld, maar het kunnen ook insecten of vogels zijn. Ze streeft naar de suggestie van groei en beweging van flora en fauna. “Een oneindige inspiratiebron.” Martine is autodidact beeldend kunstenaar en schildert al sinds haar studententijd. Ze gebruikt een zelfontwikkelde schildertechniek met ‘paletstukken’. Deze techniek ontstond lang geleden doordat ze de “prachtige gemengde kleurencombinaties” van haar palet wilde bewaren. Na het drogen steekt ze de verf af van het palet. “De paletstukken werken abstraherend in mijn schilderijen. Je ziet steeds weer andere vormen, groei of beweging, afhankelijk van de lichtinval. Binnen mijn techniek blijf ik ontdekken en experimenteren en raak nog steeds verrast door het resultaat.” TEXTSTUDIO sprak Martine in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)

Sommige mensen organiseren het afscheid van een dierbare het liefst helemaal zelf. Anderen geven het begeleiden en regelen van een uitvaart graag uit handen. Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten zijn er voor iedereen en bespreken wat er nodig is. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Elise: “Er zijn families met een heel eigen sfeer thuis, die authenticiteit willen ze terug laten komen bij het afscheid. Ze weten vaak precies hoe de uitvaart eruit zal zien. De familie regelt het meeste zelf, het is vaak mooi en troostrijk om dat met elkaar te doen. Er zijn ook mensen die aan de hand genomen willen worden. Ze vragen ons wat gebruikelijk is en hebben er nooit echt over nagedacht hoe een afscheid vorm te geven.” Martine: “Een uitvaart in eigen hand nemen wil niet zeggen dat je alles zelf hoeft te regelen. Sommige zaken blijken in de praktijk moeilijker dan verwacht, dan springen wij bij. Vaak doen we bijvoorbeeld de aangifte van overlijden bij de gemeente, dat is echt iets wat ambtelijk is en ook heel emotioneel. We willen benadrukken dat er verschillende mogelijkheden zijn en dat iedereen vrij is om te kiezen of en welke taken ze zelf willen oppakken.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

‘Mama is verslaafd’ is het aangrijpende en eerlijke verhaal over de worsteling van Judith Blok (46) met alcoholisme en drugsverslaving, opgetekend door Steven de Munnik. Ze dronk dagelijks twee tot drie flessen port en gebruikte cocaïne en crack. Ze was niet alleen verslaafd, er was ook sprake van geweld in haar relaties. “Zestien jaar geleden kwam ik in aanraking met jeugdzorg door meldingen van huiselijk geweld. Sindsdien stond ik in the picture. Jarenlang volgden er vele gesprekken en ontving ik praktische hulp. Alleen liet ik nooit het achterste van mijn tong zien. Ik was zo bang dat mijn kinderen afgepakt zouden worden vanwege mijn verslaving, dat ik daar niet eerlijk over was.” Uiteindelijk liep ze door alle problemen vast en zijn haar jongste drie kinderen toch uit huis geplaatst. Dat moment is gek genoeg haar redding geweest. “Het was de ergste dag van mijn leven, maar het was ook de dag dat ik eindelijk aan mijn herstel kon werken. Ik kon gelukkig al snel terecht in een afkickkliniek, waar ik de hulp kreeg die ik nodig had om van mijn verslaving af te komen. Na negen maanden in een pleeggezin zijn mijn kinderen weer bij mij teruggekomen”, vertelt Judith TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)