De eerste twee weekenden in november staat Haarlem weer geheel in het teken van beeldende kunst. Kunstlijn Haarlem biedt bezoekers vier dagen de gelegenheid een kijkje te nemen in ateliers, broedplaatsen, galeries, musea en iconische, historische locaties. Ruim 200 deelnemende kunstenaars tonen hun werk. Van schilderkunst tot installaties tot fotografie: Haarlem is één groot podium waar kunst en liefhebbers elkaar treffen. Het thema van dit jaarlijkse kunstevenement is Metamorfose. TEXTSTUDIO sprak met kunstenaars en curatoren en schreef verschillende artikelen en interviews voor de Kunstlijner, krant van Kunstlijn Haarlem.

Het is druk op de perrons van spoor 3 en 6 in Haarlem. Reizigers lijken zich niet bewust van het museum dat zich achter het afgeplakte glas bevindt. In vitrines staan art nouveau en art deco schalen, vazen, lampen en klokken. MUTEK toont onder meer modern design meubels met ontwerpen van Rietveld en Berlage. Afgelopen oktober opende Robert van Rhijn in de Wachtkamer Tweede Klasse op het middenperron van station Haarlem een museum voor toegepaste kunst. Het is het enige kunstmuseum op een functionerend treinstation in Europa. Robert (30) had al jong interesse in techniek. Op zijn dertiende kreeg hij een art nouveau klok ter reparatie. Hij was gelijk onder de indruk van de kast van de klok. Zijn moeder werkte voor een Frans staalbedrijf met het hoofdkantoor in Parijs. Als relatiegeschenk kreeg ze ooit een boek over Frans art nouveau glas. Robert raakte erdoor gefascineerd. Ze nam hem mee naar Musée des Arts Décoratifs in Parijs, een museum voor toegepaste kunst, design en mode. “Een prachtig museum, het gebouw, de opstelling en de kunst.” Nederland heeft geen museum voor toegepaste kunst, realiseerde Robert zich. Daar besloot hij verandering in te brengen. Hij begon met het verzamelen van kunststukken. “Leeftijdgenoten wilden later kapper, voetballer of chirurg worden. Mijn toekomstdroom werd een eigen museum voor toegepaste kunst.” Die droom is uitgekomen. TEXTSTUDIO sprak hem voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Slachthuisbuurt Toen & nu is een eenmalig magazine vol met foto’s, herinneringen en verhalen over de Slachthuisbuurt in Haarlem. Ooit zat op bijna iedere straathoek een winkel in de wijk, een bakker, slager, melkboer, drogist of sigarenzaak. Buurtbewoners deden hier niet alleen hun boodschappen, maar ontmoetten elkaar voor een praatje en om te horen wat er in de wijk speelde. De winkels hadden een sociale functie. De meesten zijn inmiddels verdwenen, zo ook het slachthuis. Voorheen rende het vee door de straten op weg naar de slachterij. TEXTSTUDIO interviewde nieuwe en oude buurtbewoners over saamhorigheid, het slachthuis, en de ontwikkelingen in de wijk. (Foto’s: Marisa Beretta, vormgeving: Hannah Barrow)

Als meisje al wilde ze een boek schrijven over haar ouderlijk huis en wat zich daar allemaal afspeelde. Het heeft vervolgens tot haar drieënvijftigste geduurd voordat debuutroman Soedah, laat maar uitkwam. Maddy Stolk (56) dook hiervoor in haar Indische familiegeschiedenis en de impact hiervan op latere generaties. “Ik beschrijf wat mijn door een Japans interneringskamp getraumatiseerde moeder aanricht in het gezin wat ze zelf sticht. Onbewust heb ik met schrijven gewacht tot mijn moeder overleed. Als zij nog leefde had ik het nooit zo kunnen opschrijven. Negen maanden na haar overlijden was het boek af.” Waar wij altijd geweest zijn is een vervolg op haar eerste boek. De roman vertelt in drie delen over de levens van Antoinette, Jetty en Tara, drie generaties vrouwen met een Indische achtergrond. Antoinette vecht in voormalig Nederlands-Indië voor haar bestaan. Haar dochter Jetty brengt haar jeugd door in een Japans interneringskamp, om vervolgens gedwongen naar Nederland te vertrekken. Hier wordt haar dochter Tara geboren. Ze dragen allen een eigen last gevormd door geschiedenis, verlies en migratie. De schrijver laat zien hoe sociale omgangsvormen en trauma worden doorgegeven van moeder op dochter. Haar eigen leven is hierdoor getekend. Maddy is vastbesloten de keten van trauma’s te verbreken. TEXTSTUDIO interviewde haar voor HRLM. (Foto: Marjolein ten Hove-Voster)

De eerste twee weekeinden in november staat Haarlem weer volop in het teken van beeldende kunst. Kunstlijn Haarlem biedt liefhebbers vier dagen de gelegenheid een kijkje te nemen in ateliers, galeries, musea en meer. HRLM besteedt aandacht aan drie deelnemende tekenaars. TEXTSTUDIO sprak met hen. Het werk van Elisa Pesapane bestaat voornamelijk uit monumentaal tekenwerk en schilderijen op paneel die regelmatig onderdeel van installaties zijn. De menselijke figuur staat altijd centraal. “Ik zoek steeds naar een kern die mensen door tijd en plaats verbindt. Die essentie vind ik in de menselijke expressie in het gezicht en het lichaam. Daarom hebben portretten ook een belangrijke rol in mijn werk.” Na wat omzwervingen in fotografie, schilderkunst en ruimtelijk werk spitst Patrick Deen zich nu volledig toe op tekenen. Hij maakt grote en kleine houtskooltekeningen. “Mijn werk is figuratief, in veel gevallen realistisch en neigt naar abstract realisme. Mijn handschrift en materiaaluitdrukking zijn een belangrijk onderdeel van het tekenwerk. De sfeer is veelal nostalgisch.” Margreet Bouman gebruikt altijd zichzelf in haar werk, maar niet als zelfportret. “Ik benut mijn kop om de aanwezigheid van de mens in de wereld aan te geven. Die kop is een soort kantelpunt, een ijkpunt. Mijn werk gaat in essentie over een aantal filosofische en psychologische thema’s. Het gaat over de spanning tussen het allergrootste wat er is, het heelal, en het allerkleinste, de delen waaruit alles is opgebouwd.” (Foto’s: Christhilde Klein)