Actueel

Na de lancering van zijn eerste autobiografische boek Ik blijf bij je zei de moeder van Abbie Chalgoum: ‘Als ik kon schrijven, dan had ik mijn verhaal ook opgeschreven’. Zo ontstond het idee voor Milouda. In dit boek vertelt hij het verhaal van zijn moeder. Op haar veertiende trouwde ze in Marokko met een volbloedneef en volgde hem later naar Nederland. Eenzaamheid, machteloosheid en gevoelens van schuld voerden jarenlang de boventoon. Abbie bewondert haar moed en ongekende kracht. “Ik ben ontzettend trots op mijn moeder.” Milouda Chalgoum (78) werd geboren in een afgelegen Marokkaans bergdorp waar armoede het leven bepaalde. Na de bruiloft trok ze in bij haar schoonfamilie. Het leven met Achmed viel haar zwaar. Ze hoopte op betere tijden zodra het echtpaar naar Marrakesh zou verhuizen. Helaas werd de situatie nog slechter. Haar man gebruikte geen woorden om zich te uiten, maar geweld. Op een bepaald moment vertrok hij via Frankrijk naar Nederland om geld te verdienen. Milouda bleef achter in armoede. Het geld dat hij verdiende ging niet naar haar, maar naar zijn oudste broer. Uiteindelijk liet Achmed zijn vrouw en hun zeven kinderen overkomen. “Mijn moeder hoopte dat het nu eindelijk allemaal beter zou worden, maar het ging van kwaad tot erger.” TEXTSTUDIO interviewde Abbie voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Liat Azulay (43) heeft haar atelier op Spoor 8 van station Haarlem. Een grote, lichte werkplek met daarnaast een ruimte om te exposeren. Aan het plafond hangt aan kettingen een groot rondvormig object van haarkrullers. De rode, oranje, roze en blauwe schuimstaafjes steken rommelig in elkaar. Langs de wanden staan open kasten met boeken, knuffels en opbergbakken vol pluche stof, gekleurde pompons en elektronische onderdelen. Op de grond staat een grote doos met plastic speelgoed. De kunstenaar maakt conceptuele kunst, het komt altijd voort uit een idee. “Dat heeft te maken met mijn achtergrond in design en reclame. Mijn werken zijn opvallende, kleurrijke objecten al dan niet met oogjes. Ze verbeelden mentale gezondheid met onderwerpen als depressie, liefdesverdriet en ADHD.” De rode draad in haar werk is emotie en liefde. Liat houdt van een speelse wereld. Haar artiestennaam is Nudnik, Jiddisch voor deugniet. “Mijn vader noemde me zo.” Ze haalt veel inspiratie uit de moderne Japanse popcultuur. Een levensstijl gericht op alles wat charmant, klein en onschuldig is. “Het Japanse woord kawaii betekent schattig. Ik zie dat in speelgoed, het roept emoties bij me op. Ik ben een character designer, ontwerper van poppetjes.” TEXTSTUDIO sprak haar in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Hoe laat je weten dat iemand er niet meer is? De meeste mensen kiezen nog steeds voor een papieren rouwkaart, maar dat hoeft tegenwoordig niet meer. “Denk aan een mooie foto met een tekst die je als digitale rouwkaart per mail of whatsapp stuurt.” Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten benoemen mogelijkheden. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Martine: “De traditionele rouwbrief van geschept papier met een watermerk wordt bijna niet meer gebruikt. De rouwkaart in kleur is al jaren favoriet.” Elise: “Voorheen was de kaart vrij sober met alleen tekst en soms een statig portret van de overledene. De stijl van de rouwkaart is veranderd. Er is meer aandacht voor kleur, verschillende lettertypes en persoonlijke foto’s.” Martine: “Een rouwadvertentie in de krant is eveneens een variant om mensen te informeren, maar dat is prijzig. Als je geen woonadressen hebt, biedt een digitale rouwkaart uitkomst. Je kan hem mailen, versturen via whatsapp en delen op social media.” Elise: “In plaats van het boek dat bij aanvang van een uitvaart klaarligt zijn er ook online condoleanceregisters. Zo’n online boek is ook handig als je de uitvaart in kleine kring wenst, maar het wel fijn vindt om reacties te ontvangen uit een grotere kring. De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Beeldend kunstenaar Hermine Stam maakt conceptuele kunst. Ze bedenkt een systeem of schema en werkt dat uit. Haar schilderijen ontstaan door repeterende handelingen. Het telkens herhalen van een beweging werkt meditatief volgens de kunstenaar. “Steeds weer die handeling, het vaste ritme, daar kan ik echt van genieten. Het schilderen vergt wel een bepaalde concentratie.“ Hermine werkt vaak aan meerdere schilderijen tegelijk. De werken horen duidelijk bij elkaar, maar zijn toch zeer divers. Ze werkt ook graag serieel. Het ene schilderij is aanleiding voor het volgende, ze versterken elkaar. Al schilderend ontstaat een beeld wat de kunstenaar van te voren niet heeft voorzien. Ze communiceert graag via haar kunst met de toeschouwer. “Ik wil mijn werk tonen en bespreken, de interactie met bezoekers boeit me.” Inspiratie kan zich op elk moment van de dag aandienen. Hermine heeft een passie voor weefsels en gelaagdheden. Structuren en rasters boeien haar zoals die van honingraatkarton of steengaas. Muziek is ook een inspiratiebron. “De intensiteit en de gelaagdheid ervan raakt me.” Ze is daarnaast gefascineerd door natuurfenomenen als licht, water en ijs. Wat haar momenteel het meest intrigeert is mycelium, een ondergrondse schimmelstructuur. TEXTSTUDIO schreef de tekst voor de vernieuwde website van de kunstenaar.

Quinta Gelaudie (40) was bij een vriendin op bezoek op het moment dat ze werd gebeld door haar verloskundige. Na een NIPT test kreeg ze te horen dat er een verdenking was van het downsyndroom. Ze was 12 weken zwanger. Nog diezelfde middag in maart 2025 werd ze doorverwezen naar het AMC voor nader onderzoek. Extra echo’s en een vlokkentest leverden helaas dezelfde uitslag op. Quinta en haar vriend waren het er al vrij snel over eens dat ze de zwangerschap wilden afbreken. Ze ging zelf op onderzoek uit om meer te weten te komen over het downsyndroom. “Even heb ik getwijfeld of ik het aan zou kunnen. Al gauw begreep ik dat bij het syndroom van Down moeilijk in te schatten is wat voor verstandelijk niveau het kindje zal hebben. Vijftig procent kan niet goed spreken. Ze hebben meer kans op leukemie en dementie. Degenen die nog vrij hoog in hun intelligentie zitten, beseffen zich dat ze anders zijn en kunnen daar niets aan doen. Dat leidt bij sommigen tot depressie wat ik echt een hele nare gedachte vond. Ze zou haar leven lang onze zorg nodig hebben gehad. Wie had die zorg overgenomen als wij tachtig zijn?” Vanaf een roze wolk belandden ze in een medische nachtmerrie. Met 14 weken beviel Quinta van haar dochter Lily. TEXTSTUDIO interviewde haar voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)