Actueel

De ondergaande zon, mensen spelend op het strand, een zeehondje bij de branding. Het uitzicht aan zee in Zandvoort is als een levend schilderij volgens strandhuisje bewoners Monique Waals en Bertus van Groenewoud. Ze krijgen er geen genoeg van. “Het uitzicht verveelt nooit.” Monique (63) groeide op in het midden van Nederland. Als kind al wilde ze een strandhuisje, het was haar jeugddroom. De oma van Monique had een huisje op het strand van Hoek van Holland, daar ontstond haar verlangen. “De zee was en is voor mij nog steeds het allermooiste wat er is. Ik zei vroeger altijd, later wil ik een huisje op palen op het strand. Het is deze plek geworden. Ik ben er al vijftien jaar enorm gelukkig mee.” Een paar huisjes verder direct naast de strandafgang woont Bertus (77) in het enige bruine huisje, de rest is wit. Als baby werd hij al door zijn ouders vanuit Amsterdam meegenomen naar Zandvoort. Het gezin met vier kinderen woonde afwisselend zes maanden in Amsterdam en zes maanden in Zandvoort. Het strand is Bertus zijn lust en zijn leven. Hij vindt het elke dag een feest om er te zijn. “Kijk om je heen, wat een rijkdom. Eén groot zwembad én zandbak recht voor de deur. Ik ben verzot op deze plek. Mijn moeder is hier op het strand gestorven. Ik hoop dat dat mij ook gegund is.” TEXTSTUDIO sprak hen voor HRLM. (Foto’s: Inge Kaagman)

Haar atelier bevindt zich in Het Hoofdkantoor in de Waarderpolder. Bij binnenkomst is het alsof je een andere wereld betreedt. Grote boomachtige sculpturen reiken tot aan het plafond, de wandvullende zwart-wit foto’s en tekening lijken in elkaar over te gaan, met elkaar vormen ze één geheel. De werken roepen associaties op met lichamen, wortelstructuren, landschappen, micro-organismen of onbekende ecosystemen. Imara Reuling studeerde in 2004 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is een samenvoeging van verschillende kunstdisciplines. Ze combineert sculpturen, foto’s en tekeningen. De kunstenaar creëert organische werelden waarin ruimtelijke vormen, lijnen en geconstrueerde elementen met elkaar versmelten. Haar gecreëerde werelden doen denken aan sciencefiction. Aan de ene kant ogen ze als herkenbare landschappen, aan de andere kant lijken ze buitenaards. In haar beelden, tekeningen en wandobjecten spelen thema’s als verbinding, groei en transformatie een grote rol. “Alles is met elkaar verweven in het leven, dat wil ik laten zien. Hoewel mijn werken abstract zijn, zie ik ze als tijdelijke werelden waarin het natuurlijke, het kunstmatige, het fysieke en het imaginaire in elkaar overlopen. Binnen die werelden onderzoek ik hoe beelden kunnen groeien, zich door de ruimte verspreiden en tot leven lijken te komen.” TEXTSTUDIO sprak Imara in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Steeds meer mensen kiezen voor euthanasie. Bijna iedereen kent tegenwoordig in zijn of haar omgeving wel iemand die stierf met hulp van een arts. Volgens Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten is het goed om bewust stil te staan bij het overlijden dat gepland staat. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Elise: “Er wordt vandaag de dag makkelijker over levensbeëindiging gesproken, er hangt minder een taboesfeer omheen. Voor veel mensen is het inmiddels vrij helder waaraan voldaan moet worden wil euthanasie mogelijk zijn. Partijen als de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde hebben duidelijke instructies op hun websites en formulieren vermeld staan.” Martine: “Zelfbeschikking past in het huidig tijdsbeeld. Er is ook veel meer bekend rondom wilsbekwaamheid. In welke gevallen is iemand voldoende wilsbekwaam om zelf te beslissen zijn of haar leven te willen beëindigen? Dat is vooral lastig bij mensen die lijden aan dementie.” Elise: “Bedenk wat er mogelijk is op de dag van de euthanasie. Misschien is het fijn nog wat te doen met elkaar? Bijvoorbeeld nog één keer met een glas wijn en een borrelhapje bij elkaar zitten. Maak het niet extra zwaar. Euthanasie is niet gering, een beetje lichtheid kan helpen.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Na de lancering van zijn eerste autobiografische boek Ik blijf bij je zei de moeder van Abbie Chalgoum: ‘Als ik kon schrijven, dan had ik mijn verhaal ook opgeschreven’. Zo ontstond het idee voor Milouda. In dit boek vertelt hij het verhaal van zijn moeder. Op haar veertiende trouwde ze in Marokko met een volbloedneef en volgde hem later naar Nederland. Eenzaamheid, machteloosheid en gevoelens van schuld voerden jarenlang de boventoon. Abbie bewondert haar moed en ongekende kracht. “Ik ben ontzettend trots op mijn moeder.” Milouda Chalgoum (78) werd geboren in een afgelegen Marokkaans bergdorp waar armoede het leven bepaalde. Na de bruiloft trok ze in bij haar schoonfamilie. Het leven met Achmed viel haar zwaar. Ze hoopte op betere tijden zodra het echtpaar naar Marrakesh zou verhuizen. Helaas werd de situatie nog slechter. Haar man gebruikte geen woorden om zich te uiten, maar geweld. Op een bepaald moment vertrok hij via Frankrijk naar Nederland om geld te verdienen. Milouda bleef achter in armoede. Het geld dat hij verdiende ging niet naar haar, maar naar zijn oudste broer. Uiteindelijk liet Achmed zijn vrouw en hun zeven kinderen overkomen. “Mijn moeder hoopte dat het nu eindelijk allemaal beter zou worden, maar het ging van kwaad tot erger.” TEXTSTUDIO interviewde Abbie voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Liat Azulay (43) heeft haar atelier op Spoor 8 van station Haarlem. Een grote, lichte werkplek met daarnaast een ruimte om te exposeren. Aan het plafond hangt aan kettingen een groot rondvormig object van haarkrullers. De rode, oranje, roze en blauwe schuimstaafjes steken rommelig in elkaar. Langs de wanden staan open kasten met boeken, knuffels en opbergbakken vol pluche stof, gekleurde pompons en elektronische onderdelen. Op de grond staat een grote doos met plastic speelgoed. De kunstenaar maakt conceptuele kunst, het komt altijd voort uit een idee. “Dat heeft te maken met mijn achtergrond in design en reclame. Mijn werken zijn opvallende, kleurrijke objecten al dan niet met oogjes. Ze verbeelden mentale gezondheid met onderwerpen als depressie, liefdesverdriet en ADHD.” De rode draad in haar werk is emotie en liefde. Liat houdt van een speelse wereld. Haar artiestennaam is Nudnik, Jiddisch voor deugniet. “Mijn vader noemde me zo.” Ze haalt veel inspiratie uit de moderne Japanse popcultuur. Een levensstijl gericht op alles wat charmant, klein en onschuldig is. “Het Japanse woord kawaii betekent schattig. Ik zie dat in speelgoed, het roept emoties bij me op. Ik ben een character designer, ontwerper van poppetjes.” TEXTSTUDIO sprak haar in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)