Actueel

De eerste twee weekeinden in november staat Haarlem weer volop in het teken van beeldende kunst. Kunstlijn Haarlem biedt liefhebbers vier dagen de gelegenheid een kijkje te nemen in ateliers, galeries, musea en meer. HRLM besteedt aandacht aan drie deelnemende tekenaars. TEXTSTUDIO sprak met hen. Het werk van Elisa Pesapane bestaat voornamelijk uit monumentaal tekenwerk en schilderijen op paneel die regelmatig onderdeel van installaties zijn. De menselijke figuur staat altijd centraal. “Ik zoek steeds naar een kern die mensen door tijd en plaats verbindt. Die essentie vind ik in de menselijke expressie in het gezicht en het lichaam. Daarom hebben portretten ook een belangrijke rol in mijn werk.” Na wat omzwervingen in fotografie, schilderkunst en ruimtelijk werk spitst Patrick Deen zich nu volledig toe op tekenen. Hij maakt grote en kleine houtskooltekeningen. “Mijn werk is figuratief, in veel gevallen realistisch en neigt naar abstract realisme. Mijn handschrift en materiaaluitdrukking zijn een belangrijk onderdeel van het tekenwerk. De sfeer is veelal nostalgisch.” Margreet Bouman gebruikt altijd zichzelf in haar werk, maar niet als zelfportret. “Ik benut mijn kop om de aanwezigheid van de mens in de wereld aan te geven. Die kop is een soort kantelpunt, een ijkpunt. Mijn werk gaat in essentie over een aantal filosofische en psychologische thema’s. Het gaat over de spanning tussen het allergrootste wat er is, het heelal, en het allerkleinste, de delen waaruit alles is opgebouwd.” (Foto’s: Christhilde Klein)

In de zomermaanden of sowieso met mooi weer kan een uitvaart ook buiten plaatsvinden. Een afscheid in de openlucht geeft een hele andere sfeer, vertellen Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Elise: “In de omgeving van Haarlem hebben crematorium Kennemerland en Westerveld, en de begraafplaatsen aan de Herfstlaan in Heemstede en Duinhof in Velsen een ruimte buiten voor afscheidsceremonies.” Martine: “Het is goed geregeld op die locaties. Je hoeft zelf niet veel te organiseren. De aula’s buiten zijn voorzien van geluid. Vaak wordt de aula binnen gereserveerd voor als het weer toch tegenvalt.” Elise: “Je kan er ook voor kiezen om het afscheid in je eigen tuin te laten plaatsvinden. Daar komt wel wat organisatie bij kijken, zoals het regelen van genoeg stoelen of een technicus voor geluid.” Martine:  “Andere geschikte locaties in de openlucht zijn de Fruittuinen van West bij Amsterdam en het strand. Daar zijn meerdere gelegenheden waar we zelfs met een kist mogen komen.” Elise: “Een uitvaart buiten is een hele andere ervaring dan binnen. Het geeft ruimte en letterlijk lucht. Soms schijnt de zon, voel je de wind of hoor je de bomen ruisen. De sfeer is over het algemeen wat losser.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

In de Leidsebuurt liggen op de bank in de woonkamer van Bert van Schagen (80) de Volkskrant en diverse kunstboeken. Een grote boekenkast dwars in de kamer scheidt het voor- en achtergedeelte. Op de leuning van zijn favoriete stoel ligt een boek over Kafka en een reisgids van New York. Zittend op een kruk in de keuken maalt Bert koffie met een molen. Vorig jaar oktober kreeg hij de diagnose Alzheimer. Hij heeft vooral last van vergeetachtigheid, zegt hij. “Ik moet goed opletten dat ik belangrijke zaken niet vergeet. Mijn kortetermijngeheugen is weg. Het tragische is dat ik inmiddels ook herinneringen vergeet. Als ik bijvoorbeeld naar een klassiek concert of een diner ga, ben ik dat later kwijt. Ik moet in mijn agenda kijken om die momenten terug te halen. ’s Avonds op de bank kan ik niet meer met tevredenheid terugkijken op wat ik die dag heb meegemaakt. Het dunt allemaal uit.” Bert merkt ook dat zijn oriëntatievermogen sterk achteruitgaat. “Als ik met de bus en de trein naar mijn dochter ga in Hoofddorp moet ik goed opletten. Het overstappen vind ik ingewikkeld geworden. Pas geleden reisde ik naar Amsterdam-Zuidoost waar een vriendin van mij woont. Nadat ik uit de bus stapte, wist ik even niet waar ik was. Mijn voorland is tamelijk afschrikwekkend, maar daar ga ik niet met angst en beven op wachten.” TEXTSTUDIO interviewde Bert voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

De ondergaande zon, mensen spelend op het strand, een zeehondje bij de branding. Het uitzicht aan zee in Zandvoort is als een levend schilderij volgens strandhuisje bewoners Monique Waals en Bertus van Groenewoud. Ze krijgen er geen genoeg van. “Het uitzicht verveelt nooit.” Monique (63) groeide op in het midden van Nederland. Als kind al wilde ze een strandhuisje, het was haar jeugddroom. De oma van Monique had een huisje op het strand van Hoek van Holland, daar ontstond haar verlangen. “De zee was en is voor mij nog steeds het allermooiste wat er is. Ik zei vroeger altijd, later wil ik een huisje op palen op het strand. Het is deze plek geworden. Ik ben er al vijftien jaar enorm gelukkig mee.” Een paar huisjes verder direct naast de strandafgang woont Bertus (77) in het enige bruine huisje, de rest is wit. Als baby werd hij al door zijn ouders vanuit Amsterdam meegenomen naar Zandvoort. Het gezin met vier kinderen woonde afwisselend zes maanden in Amsterdam en zes maanden in Zandvoort. Het strand is Bertus zijn lust en zijn leven. Hij vindt het elke dag een feest om er te zijn. “Kijk om je heen, wat een rijkdom. Eén groot zwembad én zandbak recht voor de deur. Ik ben verzot op deze plek. Mijn moeder is hier op het strand gestorven. Ik hoop dat dat mij ook gegund is.” TEXTSTUDIO sprak hen voor HRLM. (Foto’s: Inge Kaagman)

Haar atelier bevindt zich in Het Hoofdkantoor in de Waarderpolder. Bij binnenkomst is het alsof je een andere wereld betreedt. Grote boomachtige sculpturen reiken tot aan het plafond, de wandvullende zwart-wit foto’s en tekening lijken in elkaar over te gaan, met elkaar vormen ze één geheel. De werken roepen associaties op met lichamen, wortelstructuren, landschappen, micro-organismen of onbekende ecosystemen. Imara Reuling studeerde in 2004 af aan de Koninklijke Academie voor Beeldende Kunsten in Den Haag. Haar werk is een samenvoeging van verschillende kunstdisciplines. Ze combineert sculpturen, foto’s en tekeningen. De kunstenaar creëert organische werelden waarin ruimtelijke vormen, lijnen en geconstrueerde elementen met elkaar versmelten. Haar gecreëerde werelden doen denken aan sciencefiction. Aan de ene kant ogen ze als herkenbare landschappen, aan de andere kant lijken ze buitenaards. In haar beelden, tekeningen en wandobjecten spelen thema’s als verbinding, groei en transformatie een grote rol. “Alles is met elkaar verweven in het leven, dat wil ik laten zien. Hoewel mijn werken abstract zijn, zie ik ze als tijdelijke werelden waarin het natuurlijke, het kunstmatige, het fysieke en het imaginaire in elkaar overlopen. Binnen die werelden onderzoek ik hoe beelden kunnen groeien, zich door de ruimte verspreiden en tot leven lijken te komen.” TEXTSTUDIO sprak Imara in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)