De ondergaande zon, mensen spelend op het strand, een zeehondje bij de branding. Het uitzicht aan zee in Zandvoort is als een levend schilderij volgens strandhuisje bewoners Monique Waals en Bertus van Groenewoud. Ze krijgen er geen genoeg van. “Het uitzicht verveelt nooit.” Monique (63) groeide op in het midden van Nederland. Als kind al wilde ze een strandhuisje, het was haar jeugddroom. De oma van Monique had een huisje op het strand van Hoek van Holland, daar ontstond haar verlangen. “De zee was en is voor mij nog steeds het allermooiste wat er is. Ik zei vroeger altijd, later wil ik een huisje op palen op het strand. Het is deze plek geworden. Ik ben er al vijftien jaar enorm gelukkig mee.” Een paar huisjes verder direct naast de strandafgang woont Bertus (77) in het enige bruine huisje, de rest is wit. Als baby werd hij al door zijn ouders vanuit Amsterdam meegenomen naar Zandvoort. Het gezin met vier kinderen woonde afwisselend zes maanden in Amsterdam en zes maanden in Zandvoort. Het strand is Bertus zijn lust en zijn leven. Hij vindt het elke dag een feest om er te zijn. “Kijk om je heen, wat een rijkdom. Eén groot zwembad én zandbak recht voor de deur. Ik ben verzot op deze plek. Mijn moeder is hier op het strand gestorven. Ik hoop dat dat mij ook gegund is.” TEXTSTUDIO sprak hen voor HRLM. (Foto’s: Inge Kaagman)
