Actueel

Op de eerste etage van een pand in de Waarderpolder zit de redactie van FOCUS fotomagazine. In het midden van de ruimte staan vijf bureaus tegen elkaar, daarachter een grote vergadertafel. In een tijdschriftenkast liggen nummers van de afgelopen tientallen jaren. Een enorme verzameling historische en moderne fotocamera’s pronkt op een kast langs de wand. FOCUS bestaat dit jaar 110 jaar, het oudste tijdschrift over fotografie van Nederland. Het blad coverde tijdens deze periode grote ontwikkelingen binnen de fotografie. “We zijn trots dat we ruim een eeuw bestaan”, zegt Roos Schouw, uitgever en hoofdredacteur. Het blad besteedt aandacht aan journalistieke fotografie, kunst-, sport-, documentaire-, natuur-, en portretfotografie. De lezersgroep bestaat met name uit gevorderde amateurfotografen en professionele fotografen. “We willen met ons blad mensen inspireren en ze informeren over fotografie. Ook schrijven we over tentoonstellingen en fotoboeken én publiceren we portfolio’s van fotografen. Het belangrijkste is uiteraard het tonen van foto’s vanuit de verschillende disciplines.” De redactie laat het werk zien van aanstormende talenten en gearriveerde fotografen. “Onbekende en bekende fotografen willen nog steeds graag in FOCUS staan ondanks alle digitale exposure tegenwoordig.” TEXTSTUDIO sprak Roos in opdracht van HRLM. (Foto’s: Jonne van der Fange)

Emma van Drongelen studeerde af aan de Gerrit Rietveldacademie in Amsterdam. Sindsdien werkt ze als kunstenaar en kunstdocent. Haar atelier bevindt zich in het souterrain van het voormalige FLUOR-gebouw in Haarlem. Ze heeft een royale werkplek, door kleine ramen komt licht binnen. Aan de wanden hangen getekende bosdieren. Herten, hazen en wolven staan alleen of samen afgebeeld. Met zuivere lijnen verbindt ze menselijke, dierlijke en natuurlijke elementen met elkaar. Haar tekeningen zijn zowel anatomisch en natuurgetrouw als fantasievol en geheimzinnig. Ze is gefascineerd door het mysterie van het leven. “Ik probeer het aan te raken, te vatten en te verbeelden.” De kunstenaar maakt met potlood kleine en grote tekeningen op papier. Het zijn open tekeningen, je kijkt er dwars doorheen. De lijnen koppelen ook binnen met buiten. “Voor mij is in het universum ook alles met elkaar verbonden. Het één kan niet zonder het ander of het één vloeit voort uit het andere. Wij mensen zijn geneigd de wereld op te delen in contrasten of tegenstellingen, maar er is altijd een overlap. Een grijs gebied tussen goed en kwaad, leven en dood of tussen vaste en vloeibare vormen.” TEXTSTUDIO interviewde Emma in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)

Na het overlijden van een dierbare komt vroeg of laat het moment van opruimen. Wat blijft behouden en wat gaat weg? Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten adviseren de tijd te nemen om in alle rust de bezittingen van een overledene uit te zoeken en keuzes te maken. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee uitvaartbegeleiders. Elise: “Sommige nabestaanden ruimen het liefst gelijk op, anderen willen liever nog even wachten. Dat verschilt per persoon.” Martine: “Als je de tijd neemt voor het opruimen, kun je ook creatiever omgaan met de bezittingen van de overledene.” Elise: “Je kunt alles naar de klingloopwinkel brengen, maar er wellicht ook iemand in je omgeving blij mee maken. Overledenen blijven zo langer in herinnering.” Martine: “Soms willen nabestaanden gelijk na een overlijden al de praktische zaken regelen. Wij adviseren eerst de focus op het afscheid te leggen. Daarna is er tijd genoeg om verzekeringen op te heffen of om bij de notaris langs te gaan.” Elise: “Je kijkt terug op het leven van een dierbare. Rouwen heeft een functie. Snel uitzoeken en opruimen maakt het verdriet niet minder.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Stephanie-Joy Eerhart werd op haar zesde aangereden door een auto. Ze raakte voor de rest van haar leven gehandicapt aan haar voet. Daarnaast is ze sinds jonge leeftijd slechthorend. “Het ongeluk was het begin van een zware periode voor ons gezin.” Stephanie kreeg het moeilijk met het ‘anders’ zijn en voelde zich kwetsbaar. “Ik wilde daarover met mijn ouders in gesprek, maar zij wisten niet hoe ze mij emotioneel moesten ondersteunen.” Daar kwamen gedragsproblemen uit voort. Ze beschadigde zichzelf, ontwikkelde anorexia en kreeg depressies. De schoolpsycholoog had helaas een lange wachtlijst. “Na mijn ongeluk heb ik essentiële therapie gemist wat er toe leidde dat ik op mijn veertiende uit huis werd geplaatst.” Stephanie verbleef in verschillende opvanghuizen, woongroepen en instellingen en eindigde met achttien jaar op straat. In haar hunkering naar aandacht en liefde verdoofde ze zich met drugs. Uiteindelijk kreeg ze haar leven weer op de rit. In het geloof vond ze de kracht om zich aan haar dakloze bestaan te ontworstelen. Bij het Leger des Heils werkt ze nu als leidinggevende en heeft te maken met daklozen die vergelijkbare levens leiden zoals zij ooit. “Ik vind het mooi om vanuit mijn functie uit te dragen hoe belangrijk het is om naast iemand te staan die worstelt in het leven”, vertelt ze TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Rosa Navarro heeft haar werkruimte in een grote schuur in de achtertuin van haar woning aan de Brouwersvaart in Haarlem. De wanden van het atelier hangen vol met ingelijste fotoprints. De meeste werken hebben felle kleuren, roze en blauw overheersen. Het zijn afdrukken van planten, objecten en vloeistoffen. Midden in het atelier staat een tafel met daarboven een grote UV-lamp. De kunstenaar studeerde af aan de faculteit voor Schone Kunsten aan de Universiteit van Barcelona. Na jaren schilderen stapte ze over op fotografietechnieken als blauwdruk (cyanotypie), fotogram en lumen print. Er ging een wereld voor haar open. “Ik liep vast met schilderen. Ik miste de techniek om verder te komen, dat frustreerde me.” Via een bevriende fotograaf ontdekte ze cyanotypie, een fotografisch proces waarbij na ontwikkeling een cyaan-blauwe afdruk ontstaat. “Ik was gelijk geïntrigeerd. Terug in Nederland begon ik te experimenteren met verschillende technieken. Soms pakt het goed uit en andere keren niet. Dat is onderdeel van het onderzoek. Ik heb wel het gevoel steeds beter te snappen hoe het werkt, maar je kan het effect niet helemaal beheersen. Het eindresultaat is iedere keer een verrassing.” TEXTSTUDIO interviewde Rosa in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)