Stephanie-Joy Eerhart werd op haar zesde aangereden door een auto. Ze raakte voor de rest van haar leven gehandicapt aan haar voet. Daarnaast is ze sinds jonge leeftijd slechthorend. “Het ongeluk was het begin van een zware periode voor ons gezin.” Stephanie kreeg het moeilijk met het ‘anders’ zijn en voelde zich kwetsbaar. “Ik wilde daarover met mijn ouders in gesprek, maar zij wisten niet hoe ze mij emotioneel moesten ondersteunen.” Daar kwamen gedragsproblemen uit voort. Ze beschadigde zichzelf, ontwikkelde anorexia en kreeg depressies. De schoolpsycholoog had helaas een lange wachtlijst. “Na mijn ongeluk heb ik essentiële therapie gemist wat er toe leidde dat ik op mijn veertiende uit huis werd geplaatst.” Stephanie verbleef in verschillende opvanghuizen, woongroepen en instellingen en eindigde met achttien jaar op straat. In haar hunkering naar aandacht en liefde verdoofde ze zich met drugs. Uiteindelijk kreeg ze haar leven weer op de rit. In het geloof vond ze de kracht om zich aan haar dakloze bestaan te ontworstelen. Bij het Leger des Heils werkt ze nu als leidinggevende en heeft te maken met daklozen die vergelijkbare levens leiden zoals zij ooit. “Ik vind het mooi om vanuit mijn functie uit te dragen hoe belangrijk het is om naast iemand te staan die worstelt in het leven”, vertelt ze TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)
