Noraly Hendriks schreef zichzelf uit haar depressie

Noraly Hendriks

Begin dit jaar kwam het debuut album ‘Accidentally Happy’ van Noraly Hendriks uit. Een gelaagde, elektronische indie popplaat met 5 nummers, die trouw is aan haar singer- songwriter afkomst. Ze heeft een achtergrond in theater en poëzie en een opleiding in dramatherapie. Expressie en mentale gezondheid zijn de belangrijke onderwerpen in haar leven én in haar muziek. Noraly worstelde vanaf haar twaalfde jaar tot begin twintig met een eetstoornis en depressies. Of het een nu het gevolg was van het ander weet ze niet, ze hielden elkaar wel in stand. “De eetstoornis begon met minder eten of eten overslaan. Het verliep in fases, de ene periode leek het meer op anorexia en de andere meer op boulimia.” Haar teksten gaan over ‘zware’ thema’s zoals rouw, pijn en verdriet, maar ook over hoop. “Er zit altijd lichtheid in. Ik schrijf over het procesmatige van het leven, over dat een mens altijd in wording is.” De singer-songwriter hoopt dat door haar muziek onderwerpen als depressie en eetstoornissen makkelijker bespreekbaar worden. “Een mooi nummer, maar ook een mooi interview zoals dit kan een aanleiding zijn voor een gesprek waarmee mensen elkaar helpen.” TEXTSTUDIO interviewde Noraly in opdracht van HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Judith Blok: ‘De uithuisplaatsing van mijn kinderen bleek mijn redding’

Judith Blok Rianne van Huijstee

Namens Kenter Jeugdhulp organiseert Rianne van Huijstee een aantal verhalenvoorstellingen. Ze laat drie sprekers aan het woord over wat pleegzorg voor hen betekent. Een volwassen pleegkind, een moeder en een pleegmoeder vertellen op het podium hun levensverhaal. Volgens Rianne geeft de voorstelling een realistische kijk op de dagelijkse praktijk van de jeugd- en pleegzorg. “Mensen hebben over het algemeen geen idee wat er speelt binnen de pleegzorg. Met deze voorstelling hopen we ook mensen te inspireren om pleegouder te worden, er is momenteel een groot tekort.” Een van de sprekers is Judith Blok wiens kinderen negen maanden in een pleeggezin woonden. Het was altijd haar grootste angst haar vier kinderen kwijt te raken. Uiteindelijk bleek de tijdelijke uithuisplaatsing de start van een nieuw begin. “Dat moment is gek genoeg het kantelpunt in mijn leven. Ik kon gelukkig al snel terecht in een afkickkliniek, waar ik de hulp kreeg die ik nodig had om te herstellen van mijn verslaving zodat mijn kinderen weer bij mij terug konden komen. Jeugd- en pleegzorg komen vaak negatief in het nieuws. Het is belangrijk om ook positieve verhalen naar buiten te brengen”, vertelt ze TEXTSTUDIO. Het interview is gepubliceerd in HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Lege ruimte fascineert Tonneke Sengers

Tonneke Sengers

De kunstenaar heeft haar atelier in De Greiner, een monumentaal schoolgebouw in de Voorhelmstraat in Haarlem. Haar werkplek oogt opgeruimd. Zes kunstwerken hangen tentoongesteld aan een lange wand. Tonneke Sengers maakt geometrische vormen meestal in zwart-wit gesneden uit aluminium. Bij haar wandobjecten speelt schaduw een belangrijke rol. Het vergroot het ruimtelijk effect. Ze studeerde in de jaren tachtig monumentale vormgeving aan de Gerrit Rietveld Academie. De basisgedachte achter haar werk is het vormgeven van leegte. “Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor leegte en ruimte. Op mijn achttiende ging ik naar New York, daar fotografeerde ik veel flatgebouwen. Ik was niet zo zeer geïnteresseerd in de contouren van de wolkenkrabbers, maar in de vorm in de lucht die ze samen creëerden. Leegte heeft ook vorm.” Haar werken gaan een relatie aan met de muur waar het hangt, meent de kunstenaar. “Zonder muur heb ik niets. Mijn objecten hangen up de wall, op de muur in plaats van aan de muur. Een schilderij hangt passief aan de muur, mijn werk actief. Schaduw verbindt het object met de wand waaraan het hangt. TEXTSTUDIO sprak Tonneke in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Hart & ziel uitvaarten: Afscheid in het klein

Martine Klumper Elise Alders

Een uitvaart in een horecagelegenheid, thuis of buiten op de begraafplaats. Een afscheid met een klein gezelschap is goed te organiseren op een alternatieve locatie. Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten vertellen over de voordelen van een kleine uitvaart. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee uitvaartbegeleiders. Martine: “In coronatijd hebben mensen gemerkt dat een afscheid in kleine kring ook positieve kanten heeft. De sfeer is wat losser en de verhalen over de overledene zijn vaak intiemer.” Elise: “Nabestaanden kiezen tegenwoordig steeds vaker voor een ceremonie op een intieme locatie. Het is niet fijn om met dertig mensen in rijtjes achter elkaar in een grote aula te zitten. Het is dan prettiger om te kiezen voor een speelsere ruimte waar je kunt schuiven met de indeling.” Martine: “Begraafplaatsen en crematoria zijn inmiddels ook beter ingericht voor een kleine uitvaart.” Elise: “Het lijkt alsof mensen minder behoefte hebben aan een grote uitvaart met genodigden die ze amper kennen. Door alleen met een kleine groep afscheid te nemen in een ruimte die zich daarvoor leent, creëer je intimiteit en eigenheid bij het afscheid.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

‘Geloven in je eigen kracht is belangrijk’, meent Marija Jokic

Marija Jokic

Marija Jokic werkt als ambulant begeleider bij het Leger des Heils. Ze kwam er terecht via een stage vanuit haar opleiding maatschappelijk werk en dienstverlening aan de Hogeschool van Amsterdam. Volgens Marija is de samenleving solistisch geworden. Veel mensen hebben een klein sociaal netwerk om zich heen en indien nodig weinig steun om op terug te vallen. Bij financiële of verslavingsproblemen is er snel sprake van een neerwaartse spiraal, meent ze. “Mensen voelen zich verloren en problemen stapelen zich op. Vroeger was er meer sociale controle, de kerk droeg daaraan bij. Steeds meer mensen hebben een hulpvraag. Dat zijn niet alleen personen met een psychiatrische of verslavingsachtergrond. Afglijden in het leven gaat gemakkelijk, het kan iedereen overkomen. We moeten waakzaam zijn voor onszelf en voor elkaar.” Gemiddeld één keer per week gaat Marija bij haar cliënten thuis op bezoek. Ze wonen zelfstandig, maar lopen regelmatig vast op bepaalde vlakken in hun dagelijks leven. Sommigen hebben eerder ‘beschermd gewoond’ en zijn goed genoeg bevonden om uit te stromen. “Wij houden een vinger aan de pols en ondersteunen de deelnemers bij wat moeizaam gaat”, vertelt ze TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)