Actueel

De liefde voor muziek werd bij Melissa Roos (49) al op jonge leeftijd aangewakkerd door haar moeder, een getalenteerd klassiek pianiste. Ze speelde dagelijks composities van onder andere Chopin en Schubert op haar geliefde Steinway. Ook haar tante, zangeres bij de ska-band What Fun!, was een belangrijke inspiratiebron. “Rond mijn elfde begon ik met het opnemen van mijn eigen zang op cassettebandjes. Muziek schrijven en zingen was mijn grote passie en dat is het nog steeds. Ik wist al jong dat ik zangeres wilde worden.” Melissa studeerde zang lichte muziek, pop en jazz aan het conservatorium in Alkmaar. Ze is zangeres van het duo Urban Acoustic en treedt als May Rose regelmatig op met haar band. Daarnaast werkt ze als zangcoach, geeft taalles met muziek aan immigranten en zingt voor mensen in rouw. Muziek brengt haar in een parallel universum waar ze zich vrij voelt en loskomt van het alledaagse. Zestien jaar geleden overleed haar moeder. Zingen en componeren heeft haar geholpen met de verwerking van dit verlies. “Met muziek kan ik uiten wat in woorden niet lukt. Zingen maakt gevoelens vloeibaar, het zet energie in beweging”, vertelt ze TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

De eerste twee weekenden in november staat Haarlem weer geheel in het teken van beeldende kunst. Dit jaar viert Kunstlijn Haarlem, hét jaarlijkse kunstevenement in Haarlem en omstreken, zijn veertigste editie. Kunstlijn biedt bezoekers vier dagen de gelegenheid een kijkje te nemen in ateliers, broedplaatsen, galeries, musea en iconische, historische locaties. Ruim 200 deelnemende kunstenaars tonen hun werk. Van schilderkunst tot installaties tot fotografie: Haarlem is één groot podium waar kunst en liefhebbers elkaar treffen. Het thema van Kunstlijn Haarlem 2025 is Grenzeloos. TEXTSTUDIO sprak met kunstenaars en curatoren en schreef verschillende artikelen en interviews voor de Kunstlijner, krant van Kunstlijn Haarlem.

Mentale gezondheid is wereldwijd een actueel thema. Veel mensen komen er zelf of via hun omgeving mee in aanraking. Museum van de Geest zet dit onderwerp in de spotlights. Sinds juli is Marije Kool de nieuwe directeur. Ze heeft vijfentwintig jaar ervaring in de cultuursector. De afgelopen tien jaar was ze zakelijk directeur van achtereenvolgens het Zaans Museum en Teylers Museum. “Ik wil relevante kwesties rond geestelijke gezondheid voor een breed publiek toegankelijk maken.” Aan de hand van persoonlijke verhalen, wetenschap, hedendaagse kunst en levensvragen belicht Museum van de Geest de menselijke geest en de geschiedenis van de omgang met geestesziekten. Het bevindt zich op twee locaties. In het monumentale Dolhuys in Haarlem, een 14-eeuws pest- en leprozenhuis, en in het gebouw van H’ART Museum in Amsterdam, collectie Outsider Art. Museum van de Geest verkeerde vorig jaar in zwaar weer. Een faillissement dreigde. “Het museum is echt op het nippertje gered. We hopen op meer steun vanuit private financierders, fondsen en bedrijven, en in de toekomst ook op structurele steun vanuit de overheid. Haarlem heeft goud in handen met dit museum.” TEXTSTUDIO interviewde Marije voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

De eerste twee weekenden in november staat Haarlem weer volop in het teken van beeldende kunst. Kunstlijn Haarlem biedt liefhebbers vier dagen de gelegenheid een kijkje te nemen in ateliers, galeries, musea en meer. HRLM besteedt aandacht aan drie deelnemende installatiekunstenaars. TEXTSTUDIO sprak met hen. Het werk van Dik Box is tweedelig. Hij maakt installaties met een politieke context en daarnaast creëert hij mobiles en kinetische objecten zonder specifieke betekenis. “Ook wel concrete kunst genoemd. Je kijkt ernaar, het is wat het is.” Zijn werk bevindt zich op het snijvlak van kunst, techniek en zintuiglijke ervaring. Al haar hele leven neemt Joanne Luijmes kleuren waar bij tekst, getallen en tijd. Ze gebruikt dit verschijnsel, synesthesie, om emoties, herinneringen en gebeurtenissen te onthouden en te plaatsen. “Ik probeer die kleuren een plek te geven in een soort plattegrond, een weergave van mijn geest.” Kees van Leeuwen is gefascineerd door atoombunkers en museumzalen. Met zijn objecten vormt hij de ruimte en speelt met de interactie tussen de toeschouwer en zijn sculpturen. “Ik kijk naar ruimte en hoe die mensen beïnvloedt. Het interesseert me hoe objecten daarin ervaren worden. Dat laat ik zien in mijn werk.” (Foto’s: Christhilde Klein)

Vaak kiezen nabestaanden ervoor om hun dierbare na overlijden nog even thuis te houden of weer naar huis te halen na een overlijden elders. Meestal wordt er dan wel ‘iets’ ondernomen om het lichaam een paar dagen goed te houden. Er zijn verschillende methodes. Koeling is de meest voorkomende. Thanatopraxie, een lichte vorm van balseming, is ook een fijne optie volgens Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Elise: “Thanatopraxie is een methode om een lichaam tijdelijk te conserveren. Het is een lichte vorm van balseming waarbij minder formaldehyde-oplossing in het lichaam wordt toegevoegd dan bij een balseming voor lange termijn.” Martine: “Het is een alternatief voor koelen. De overleden dierbare wordt niet zo koud.” Elise: “In sommige situaties kan dat prettiger zijn. Bijvoorbeeld bij het overlijden van een kind.” Martine: “Als iemand overleden is op de Intensive Care en daarbij beademd is of gereanimeerd, dan is koelen vaak om medische redenen ingewikkeld. Thanatopraxie kan dan een oplossing zijn.” Elise: “Opbaren is typisch Nederlands. Ik denk dat wij Nederlanders hiermee de dood wat meer onderdeel laten zijn van het leven. Dat kan bijdragen aan het rouwproces.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)