Margriet Gehrels (51) studeerde grafische technieken en tekenen aan de Academie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost in Breda. Ze heeft haar atelier aan huis in Haarlem. Vanuit de hoge zolderruimte op het oosten, “ideaal licht”, heeft ze zicht op de binnentuinen. De kunstenaar tekent en schildert desolate landschappen op papier en doek. Met deze vergezichten, installaties en video toont ze haar persoonlijke ontdekkingstocht naar een ongrijpbaar verlangen. “Het is een soort pelgrimstocht die ik aan het wandelen ben binnen mijn eigen werk. Ik zoek naar een plek waar ik graag wil zijn, waar ik mezelf kan zijn.” Het verlangen kreeg een naam na het zien van een reisdocumentaire. “In dat televisieprogramma hadden ze het over Fernweh. Het is Duits voor het verlangen naar een plek die je niet kent. Het tegenovergestelde van heimwee, verlangen naar huis.” De reis, het zoeken en dwalen is belangrijker dan het bereiken van het einddoel. “Het gaat om het onderweg zijn, maar dat kan ook thuis terwijl ik mijn verlangen naar een andere plek schilder. Mijn werk is een registratie van de tocht die ik maak. Margriet noemt zichzelf geen landschapsschilder. Ze schildert “buitenruimtes”. Ze haalt wel inspiratie uit landschappen. “Buiten slurp ik licht, beweging en details op.” TEXTSTUDIO sprak Margriet in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Het geleefde leven van een overleden dierbare blijven vieren kan helpen het verlies te verzachten volgens Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten. Voor veel nabestaanden is het fijn hun dierbare te herdenken en herinneringen levend te houden. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Martine: “Blijf stilstaan bij het leven van iemand die jou dierbaar was. Bijvoorbeeld door de overledene te herdenken op diens verjaardag en overlijdensdag. Of door bij Allerzielen met familie en vrienden een kaarsje aan te steken. Het biedt troost om dat samen te doen.” Elise: “Hef met elkaar het glas bij een speciale gelegenheid en benoem de mooie momenten uit het leven van de overledene. Of bereid met broer of zus de spaghettisaus zoals je vader die altijd maakte.” Martine: “Praat met elkaar op zulke momenten. Het zijn goede aanknopingspunten om herinneringen op te halen of om verdriet te delen. Je helpt nabestaanden door te blijven vragen naar de overledene en diens naam te blijven noemen. Ook al is dat niet altijd even makkelijk. Mensen zijn bang het verdriet weer op te roepen.” Elise: “Laat je niet tegenhouden door mogelijk ongemakkelijke situaties. Iemand doodzwijgen is veel erger. En vier dat geleefde leven.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Steeds vaker kiezen mensen voor een grootse uitvaart om het leven te vieren. Anderen prefereren juist om op zeer eenvoudige wijze afscheid te nemen. Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten benadrukken dat het belangrijk is vooral te kiezen voor wat past bij de overleden dierbare. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Elise: “We merken tegenwoordig dat veel uitvaarten tot in de details gestyled worden. Nabestaanden weten precies hoe het afscheid eruit moet zien. Er zijn ook mensen die het afscheid het liefst zo klein mogelijk houden. De overledene leed een teruggetrokken bestaan bijvoorbeeld waar geen groot afscheid bij past of diegene heeft aangegeven geen uitvaart te willen.” Martine: “Voor de nabestaanden kan zo’n wens ingewikkeld zijn. Ze willen wel graag een moment om de overledene te eren en te gedenken. Er zijn genoeg mogelijkheden om toch stil te staan bij iemand zonder diens wens uit het oog te verliezen.” Elise: “Wij vinden het belangrijk dat nabestaanden een goed gevoel overhouden aan het afscheid van hun dierbare. We willen voorkomen dat mensen achteraf spijt krijgen en zich afvragen waarom ze het niet anders georganiseerd hebben. Afscheid nemen is eenmalig, je kunt het niet overdoen.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Madelief van de Beek (29) heeft haar werkruimte aan de Planetenlaan in Haarlem-Noord. De ruimte oogt meer als opslagplek dan als atelier. De planken langs de wanden liggen vol met voorwerpen en materialen. Op een bureau bij het raam staat een naaimachine. In 2020 studeerde ze af aan de Willem de Kooning Academie in Rotterdam (bachelor Fine Art) en in 2023 behaalde ze de master Scenografie aan de HKU in Utrecht. Het werk van Madelief komt veelal voort uit onderzoek. Ze streeft ernaar om een kloppend verhaal te vertellen. Haar site-specific installaties en video’s resoneren met het ontwerp, de geschiedenis en de dramaturgie van de ruimte. Vergankelijkheid en de sporen van geleefde levens zijn belangrijke thema’s voor de beeldend kunstenaar en scenograaf. “Niets is eeuwigdurend.” Het overlijden van haar moeder drie jaar geleden speelt een belangrijke rol in haar werk. Ze is ook gefascineerd door de belevenis in het theater en door dramaturgie. Ze denkt niet alleen na over wat ze wil uiten, maar ook over wat iemand ziet en ervaart als diegene het verhaal van haar installatie niet kent. “De scheidingslijn tussen theater en realiteit intrigeert me.” TEXTSTUDIO sprak Madelief in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

De liefde voor muziek werd bij Melissa Roos (49) al op jonge leeftijd aangewakkerd door haar moeder, een getalenteerd klassiek pianiste. Ze speelde dagelijks composities van onder andere Chopin en Schubert op haar geliefde Steinway. Ook haar tante, zangeres bij de ska-band What Fun!, was een belangrijke inspiratiebron. “Rond mijn elfde begon ik met het opnemen van mijn eigen zang op cassettebandjes. Muziek schrijven en zingen was mijn grote passie en dat is het nog steeds. Ik wist al jong dat ik zangeres wilde worden.” Melissa studeerde zang lichte muziek, pop en jazz aan het conservatorium in Alkmaar. Ze is zangeres van het duo Urban Acoustic en treedt als May Rose regelmatig op met haar band. Daarnaast werkt ze als zangcoach, geeft taalles met muziek aan immigranten en zingt voor mensen in rouw. Muziek brengt haar in een parallel universum waar ze zich vrij voelt en loskomt van het alledaagse. Zestien jaar geleden overleed haar moeder. Zingen en componeren heeft haar geholpen met de verwerking van dit verlies. “Met muziek kan ik uiten wat in woorden niet lukt. Zingen maakt gevoelens vloeibaar, het zet energie in beweging”, vertelt ze TEXTSTUDIO tijdens een interview voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)