Ronald Ruseler (75) heeft zijn atelier aan de Lintschotenstraat in Haarlem. Aan de wanden hangen kleurrijke schilderijen in verschillende formaten. Op tafels staan potten verf en bakken met kwasten. De ramen zijn afgeplakt. “Mijn atelier is het centrum van de wereld. Door me af te schermen van de buitenwereld, kan ik me in de Andes wanen of fantaseren dat ik uitzicht heb op zee.” Zijn oerwouden, watervallen en gebergtes zijn veelal geïnspireerd op reizen. Het werk van de kunstenaar komt voort uit een hunkering en nieuwsgierigheid naar het onbekende. “Mijn oeuvre is te vergelijken met een raamvertelling. Een enorm bouwwerk aan beelden, dat in de loop der jaren is ontstaan.” Sinds 1977 na het afronden van zijn studie aan de Gerrit Rietveld Academie werkt Ronald niet-stijlgebonden. Hij noemt dat typisch voor de jaren zeventig. “Ik ben van de David Bowie generatie, geïnteresseerd in verschillende stijlen en genres.” Zijn kunst is realistisch, figuratief of abstract al naargelang de noodzaak. In het begin kreeg hij daar kritiek op. Toeschouwers vonden dat hij in zijn werk alle kanten op ging. “Het was niet serieel genoeg, ze konden het handschrift van de kunstenaar er niet in herkennen. Terwijl bij mij juist het omgekeerde het geval is. In de diversiteit van het werk, herken je mij.” TEXTSTUDIO sprak Ronald in zijn atelier voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)

Als je verzekerd bent voor uitvaartkosten is het belangrijk te weten waar die verzekering precies voor staat, vertellen Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten. “Wat valt er onder die polis en is het bedrag wel hoog genoeg? Ondanks die verzekering ben je altijd vrij te kiezen voor een andere uitvaartondernemer. Verzekert of niet, kijk wat er bij je past.” TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Martine: “Het merendeel van de Nederlanders heeft een verzekering voor uitvaartkosten. Dat zijn zo’n 28 miljoen polissen ongeveer.” Elise: “Veel mensen hebben meerdere polissen op hun naam staan. Bijvoorbeeld een kapitaalverzekering, een vrij te besteden geldbedrag, naast een naturapolis. Dat is een dienstenverzekering, daarin staat exact vermeld waar je recht op hebt bij een bepaalde uitvaartverzorger.” Martine: “Het verzekerde bedrag is soms niet voldoende voor wat je uiteindelijk wenst. Als je afwijkt van de naturapolis moet je sowieso extra betalen voor hetgeen je daarvoor in de plaats wilt afnemen. Het is belangrijk goed op te letten waar je precies voor verzekerd bent.” Elise: “Het kan ook zo zijn dat je minder afneemt dan wat er in de polis staat. Krijg je dan geld terug?” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)

Anne van Lienden is sinds november vorig jaar de nieuwe directeur van Verwey Museum Haarlem. Ze zoekt in de programmering een afwisseling tussen historisch verankerde onderwerpen en actuele thema’s. “Het museum moet een plek zijn voor alle Haarlemmers ongeacht leeftijd en afkomst. Kunst is een verrijking van je leven. Ik wil ook mensen binnenhalen die het niet gewend zijn om een museum te bezoeken. Kunst is niet elitair, maar voor iedereen. Het bevordert het welzijn van de mens.” Anne heeft veel ervaring opgedaan in de museumwereld. Ze begon haar carrière in 2005 bij het Scheringa Museum voor Realisme na de studie Kunstgeschiedenis en Museologie in Amsterdam. Vanaf 2010 was ze conservator bij Singer Laren. Al bijna twintig jaar woont ze in Haarlem en voelt zich verbonden met de regio. Ze wil Verwey Museum Haarlem verder ontwikkelen als museum waar de geschiedenis en kunst van Haarlem samenkomen. Met de viering van de 125e geboortedag van Kees Verwey en de drie tentoonstellingen die daar omheen zijn georganiseerd, trok het museum meer bezoekers dan ooit. “Ik voel een enorme verantwoordelijkheid om ervoor te zorgen dat het museum zo goed blijft draaien als nu.” TEXTSTUDIO interviewde Anne voor HRLM. (Foto’s: Jonne van der Fange)

Margriet Gehrels (51) studeerde grafische technieken en tekenen aan de Academie voor Beeldende Kunsten Sint-Joost in Breda. Ze heeft haar atelier aan huis in Haarlem. Vanuit de hoge zolderruimte op het oosten, “ideaal licht”, heeft ze zicht op de binnentuinen. De kunstenaar tekent en schildert desolate landschappen op papier en doek. Met deze vergezichten, installaties en video toont ze haar persoonlijke ontdekkingstocht naar een ongrijpbaar verlangen. “Het is een soort pelgrimstocht die ik aan het wandelen ben binnen mijn eigen werk. Ik zoek naar een plek waar ik graag wil zijn, waar ik mezelf kan zijn.” Het verlangen kreeg een naam na het zien van een reisdocumentaire. “In dat televisieprogramma hadden ze het over Fernweh. Het is Duits voor het verlangen naar een plek die je niet kent. Het tegenovergestelde van heimwee, verlangen naar huis.” De reis, het zoeken en dwalen is belangrijker dan het bereiken van het einddoel. “Het gaat om het onderweg zijn, maar dat kan ook thuis terwijl ik mijn verlangen naar een andere plek schilder. Mijn werk is een registratie van de tocht die ik maak. Margriet noemt zichzelf geen landschapsschilder. Ze schildert “buitenruimtes”. Ze haalt wel inspiratie uit landschappen. “Buiten slurp ik licht, beweging en details op.” TEXTSTUDIO sprak Margriet in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Het geleefde leven van een overleden dierbare blijven vieren kan helpen het verlies te verzachten volgens Martine Klumper en Elise Alders van hart & ziel uitvaarten. Voor veel nabestaanden is het fijn hun dierbare te herdenken en herinneringen levend te houden. TEXTSTUDIO schrijft een serie korte interviews met de twee dames. Martine: “Blijf stilstaan bij het leven van iemand die jou dierbaar was. Bijvoorbeeld door de overledene te herdenken op diens verjaardag en overlijdensdag. Of door bij Allerzielen met familie en vrienden een kaarsje aan te steken. Het biedt troost om dat samen te doen.” Elise: “Hef met elkaar het glas bij een speciale gelegenheid en benoem de mooie momenten uit het leven van de overledene. Of bereid met broer of zus de spaghettisaus zoals je vader die altijd maakte.” Martine: “Praat met elkaar op zulke momenten. Het zijn goede aanknopingspunten om herinneringen op te halen of om verdriet te delen. Je helpt nabestaanden door te blijven vragen naar de overledene en diens naam te blijven noemen. Ook al is dat niet altijd even makkelijk. Mensen zijn bang het verdriet weer op te roepen.” Elise: “Laat je niet tegenhouden door mogelijk ongemakkelijke situaties. Iemand doodzwijgen is veel erger. En vier dat geleefde leven.” De interviews zijn gepubliceerd in HRLM. (Foto: Esmee van Loon)