Ronald Ruseler (75) heeft zijn atelier aan de Lintschotenstraat in Haarlem. Aan de wanden hangen kleurrijke schilderijen in verschillende formaten. Op tafels staan potten verf en bakken met kwasten. De ramen zijn afgeplakt. “Mijn atelier is het centrum van de wereld. Door me af te schermen van de buitenwereld, kan ik me in de Andes wanen of fantaseren dat ik uitzicht heb op zee.” Zijn oerwouden, watervallen en gebergtes zijn veelal geïnspireerd op reizen. Het werk van de kunstenaar komt voort uit een hunkering en nieuwsgierigheid naar het onbekende. “Mijn oeuvre is te vergelijken met een raamvertelling. Een enorm bouwwerk aan beelden, dat in de loop der jaren is ontstaan.” Sinds 1977 na het afronden van zijn studie aan de Gerrit Rietveld Academie werkt Ronald niet-stijlgebonden. Hij noemt dat typisch voor de jaren zeventig. “Ik ben van de David Bowie generatie, geïnteresseerd in verschillende stijlen en genres.” Zijn kunst is realistisch, figuratief of abstract al naargelang de noodzaak. In het begin kreeg hij daar kritiek op. Toeschouwers vonden dat hij in zijn werk alle kanten op ging. “Het was niet serieel genoeg, ze konden het handschrift van de kunstenaar er niet in herkennen. Terwijl bij mij juist het omgekeerde het geval is. In de diversiteit van het werk, herken je mij.” TEXTSTUDIO sprak Ronald in zijn atelier voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)
