Actueel

Han van Schaik besloot drieëntwintig jaar geleden te solliciteren bij de politie. Hij werkte onder meer als wijkagent en specialist in jeugdzaken. Inmiddels heeft hij een hogere rang als operationeel expert wijk. “Ik wil weten voor wie ik dit werk doe. Niet voor de Haarlemmer in het algemeen, maar voor een bepaalde wijk met een bijbehorende groep mensen en problematiek.” Han vindt de maatschappij de afgelopen jaren niet gewelddadiger geworden. Wel valt hem het hoge aantal meldingen op over verwarde mensen. “Twintig jaar terug was er meer opvang voor mensen in nood, in het Dolhuys bijvoorbeeld. Die crisisopvang is er niet meer. Nu zetten wij de verwarde persoon tijdelijk in een cel. Echt treurig.” Het politiewerk is niet voor iedereen weggelegd, meent de agent. Grappen maken en relativeren helpen bij het verwerken van narigheid en leed. “We zien tegenwoordig dat degenen die geraakt worden door een beroepsziekte als PTSS vaak juist niet de gevoeligste zijn. Meestal treft het collega’s die altijd vooraan stonden. We weten inmiddels dat deze ziekte veel te maken heeft met opgelopen trauma. Ik vind dat zorgelijk”, vertelt hij tijdens een interview met TEXTSTUDIO voor HRLM. (Foto’s: Daan Ruijter)

Frénk van der Linden kwam ter wereld in de Vogelenwijk in Haarlem-Noord. Volgens zijn moeder stepte hij op zesjarige leeftijd door de buurt met een wc-rol in de hand. De rol hield hij voor de mond van mensen op straat en vroeg: ‘waarom houdt u van voetbal?’ of ‘bent u gek?’ “Al jong vond ik het interviewen leuk en spannend. Er is een constante verbinding tussen mijn persoonlijk leven en waar mijn journalistieke bloed kruipt. Ik vraag me voortdurend af wat een mens maakt tot wie hij wordt. Die vraag is niet te beantwoorden, daar ben ik al een halve eeuw mee bezig.” Volgens Frénk is er voor een journalist amper een mooiere plek denkbaar dan Haarlem. Het is de stad met verhoudingsgewijs het hoogste percentage journalisten van Nederland. Hij koestert een enorme liefde voor Haarlem. Een warmhartige, beetje burgerlijke stad, meent hij. “Als ik op weg naar huis langs de Bavo fiets, de Lange Veerstraat door en vervolgens de Burgwal op kom, geniet ik nog iedere keer. Ik ben hier geboren en hoop er ook te sterven.” TEXTSTUDIO sprak hem voor HRLM. (Foto’s: Jonne van der Fange)

Caroline Doornenbal maakt veelal abstracte schilderijen op papier, hout en doek in aardse tinten met soms een pastelkleur. Haar werk is altijd een weerslag van het leven. “Creëren helpt mij emoties uit te drukken die moeilijk te verbaliseren zijn.” De laatste tijd is Caroline weer terug bij haar eerdere thema: ‘Positie aan Tafel’. Hierbij is haar plek aan tafel vroeger in het gezin het uitgangspunt. Als jongste kind zat ze naast, bijna verstopt achter, haar moeder. Het centrum lag aan de andere kant van de tafel. Caroline schildert de krachtvelden aan tafel, anders gezegd de krachtvelden in het leven. Waar zit je? Welke ruimte neem je in en hoe reageer je op elkaar? Haar werk gaat over het verlangen om gezien te worden en verbonden te zijn. TEXTSTUDIO schreef de tekst voor haar nieuwe website.

Het atelier van Manon Babtist bevindt zich in de achtertuin van haar huis in Santpoort-Zuid. Een mooie, lichte werkplek. Aan de wanden hangen schilderijen met rode en blauwe bessen, eieren en friet in plastic bakjes. De kunstenaar is sinds twee jaar bezig met een reeks grote schilderijen over het thema single-use plastic (wegwerpplastic). Het zijn realistisch werken, extreem uitvergrote stillevens van onder meer fruit. “Voor mij zit de spanning van de schilderijen in het opblazen van het onderwerp.” Voor deze serie haalt Manon inspiratie uit de supermarkt. Bijna alle groenten en fruit zijn verpakt in plastic. De producten zijn herkenbaar voor iedereen, we gebruiken ze dagelijks, meent ze. “Het gebruik van plastic is niet meer van deze tijd. Daar moeten we echt van af. Bij mij thuis zijn we maatschappijkritisch.” De kunstenaar wilde werk maken op klassieke wijze geschilderd over hedendaagse problematiek. “Door het onderwerp is gelijk duidelijk dat we in het jaar 2023 zitten.” In de schilderijen zit naast een boodschap tevens humor. Het ‘ordinaire’ patatje klassiek weergegeven op doek werkt vervreemdend. TEXTSTUDIO interviewde Manon in haar atelier voor HRLM. (Foto’s: Christhilde Klein)

Dit jaar spreekt Boris van der Ham (49) de Willem Arondéuslezing uit. Het is tachtig jaar geleden dat de verzetsgroep met Willem Arondéus de aanslag pleegde op het Amsterdamse bevolkingsregister. Ieder jaar wordt de verzetsstrijder in Haarlem met een lezing herdacht. Op 10 mei spreekt Boris vanuit zijn betrokkenheid bij de humanistische beweging en als voorzitter van de Gehandicaptenzorg Nederland. “Ik ga mijn lezing houden over de vraag wat vrije mensen kan binden. Wat kunnen we leren van de oorlog voor de samenleving van nu?” Ook komen de thema’s vrijheid en mensenrechten aan bod. “Gun elkaar vrijheid”, meent Boris. Volgens hem willen mensen aan de ene kant onafhankelijk zijn en tegelijkertijd ergens bij horen. “Een worsteling die tegenstrijdig lijkt, maar dat is mens zijn. Autonoom en verbonden, dat schuurt soms. Vrijheid is een gelaagd principe”, aldus Boris. Naar zijn mening heb je vrijheid tot je een ander schade berokkent. “Daar ligt de beperking van vrijheid. Ieder mens heeft verantwoordelijkheid naar anderen toe”, vertelt hij TEXTSTUDIO tijdens een interview in opdracht van HRLM. (Foto’s: Helene Wiessenhaan)